Blogs, Reactions

A few words from Hollaback! Brussels and Hollaback! Ghent about that viral video from New York…

Maybe by now you have seen this viral video where a woman, Shoshana B. Roberts, silently walks for 10 hours through certain streets in New York while she is continually talked to, catcalled or harassed?

The video shows a glimpse of the harassment some people may face while walking in New York. No matter how “minor” some experiences with street harassment might seem on their own, when they keep on piling up, over time they can lead people to feel vulnerable, afraid and unsafe in public spaces. And that is why the work to end street harassment remains so important: everyone has the right to feel safe and confident in the public space.

The over 300 stories people have submitted to Brussels and Ghent, tell us what harassment is for them, what types of street harassment people have to deal with here and how deeply it affects people’s lives.


Maybe by now, you’re also perhaps wondering how we, at Brussels and Gent, feel about that video?

First, we want to be very clear: We, Hollaback! Brussels and Hollaback! Gent, were not involved in the making of this video and therefore had no control over the content, nor were we aware of the existence of the video until it was released.

The video was made by Rob Bliss Creative, who collaborated with Hollaback!, the Hollaback! branch in New York. Bliss had full creative license for the video.

After its release, the video got very valid criticism for showing harassers who were mostly men of color, while the white men had been edited out:

“We got a fair amount of white guys, but for whatever reason, a lot of what they said was in passing, or off camera. So their scenes were a lot shorter, but the numbers themselves are relatively even. Also, we didn’t always capture the audio or video well – there’s a siren that kills the scene, or someone walks in front of the camera, so we had to work with what we had.”

– Rob Bliss’ reaction on Reddit

We know that the myth and stereotype about street harassment – “that men of color are somehow the only perpetrators” – have been widespread in our society, and have caused very negative effects. The editing of the video once again reinforces this harmful stereotype and spreads it further in our country (and in the world).

Even more so since the public debate following the documentary “Femme de la rue” also propagated this point of view. We know, from the stories we collect in Belgium and throughout other Hollaback! sites over the world, that people from all ethnic, cultural and socioeconomic groups can be perpetrators of street harassment, and this knowledge is essential for the work we are doing here in Brussels and Ghent.


Whenever one person’s specific personal experience of street harassment is placed center stage, there will always be the danger that one neglects or erases all other stories and forms of harassment, or that other stories or experiences will be seen as less important.

In other words: “My experience of street harassment is not your experience of street harassment.”

Different videos have already circulated around the globe, using this technique of filming harassers with a (hidden) camera. (Warzone (New York, USA), Femme de la rue (Brussels, Belgium), Hommes de la rue (Brussels, Belgium), Creepers on the Bridge (Cairo, Egypt), Street Harassment: Sidewalk Sleazebags and Metro Molesters(Washington D.C., USA) and many others … )

Such videos may provide a visual reminder of how it feels to be harassed in a public space and in this way can also serve as proof of how street harassment affects the daily lives of many people. On the other hand, for the people who created these videos (or participated in them), they can also be a personal way of responding against street harassment, or even be an essential part of someone’s healing process.

Viewers may identify with the experiences in the videos, or when they see such experiences, it may give them the feeling of being understood, feeling supported. Other viewers might get a different insight into how it feels to be harassed, or even have a complete awakening if they were not aware before that street harassment existed.

Yet, however meaningful these videos may be for some, it is absolutely essential that we do not forget that every time these kinds of videos appear, they only tell the personal story or show the personal experience of one or more people. These videos cannot represent all the experiences of street harassment, nor be released in the name of all the people who have experienced street harassment. Moreover, because they focus overwhelmingly on experiences of harassment which happen on the street, they do not show the harassment happening in other places such as public transport, work, schools, campus etc.

In order to fully understand the problem of street harassment, we would have to be able to hear, read and see ALL stories (from around the world).

As long as we have not done that, we face the danger of telling the “single story”, as explained clearly and eloquently by the Nigerian author Chimamanda Ngozi Adichie in her TedTalk on “the danger of a single story”:

“The single story creates stereotypes, and the problem with stereotypes is not that they are untrue, but that they are incomplete. They make one story become the only story.”

Street harassment is a complex issue, and a video of one minute or even one hour can perhaps try to address this issue, but it will hardly reveal its entire complexity.Finding solutions to end street harassment requires us to adopt a multifaceted, difficult and critical approach which allows all stories to come to the fore.


Let us be very clear: street harassment is more than just sexism. We want to emphasize that we recognize that all different aspects of our identities such as sex, gender, gender identity, sexual orientation, ethnicity, socioeconomic class, (religious) beliefs, ability, body type, appearance, size, weight, age… influence the type of street harassment we have to deal with. The way in which this one video was made, reinforces the myth that victims are mostly white or light-skinned, and that perpetrators are mostly men of color.

We do not support criminalization of street harassment because it targets disproportionately certain communities and ethnic-cultural minorities, largely due to the aforementioned myths surrounding street harassment. In addition, some people – especially men from certain communities and ethnic-cultural backgrounds – are being closely ‘kept an eye on’ in the public space, and we recognize that those people can also be victims of street harassment and violence, and can feel vulnerable (or targeted) in public spaces.

Instead of criminalization, we therefore call for solutions based on collaboration within communities (raising awareness, public education, support of anti-discrimination organizations and organizations which work on identity-based violence, the promotion of (gender)equality at all levels (economic, social, political…)).

What is important in this process is that we don’t continually point the finger at other people and that we pursue discussions on street harassment in a wide and inclusive manner, with respect for each other’s identities.

The current anti-sexism law in Belgium therefore does not fit with our position opposing the criminalization of street harassment. Moreover, this new law implies that street harassment is an one-dimensional issue, arising only from discrimination based on sex.

As we already explained above, we view street harassment as a complex phenomenon, relating to different factors and intersections of discrimination (based on gender, gender identity, sexual orientation, ethnicity, socioeconomic class, (religious) beliefs, ability, body type, appearance, size, weight, age…) all of which have an effect on each other.

While the the burden of proof of innocence may fall upon the shoulders of the harasser, it is very hard for a victim to identify the person who harassed them, and asking your harasser to ‘kindly wait here a moment’ so you can file a complaint against them is out of the question, safety-wise. Street harassment by its very nature tends to happen fast, unexpectedly, and ‘in passing’, and is therefore very hard to prove within a legal setting.


Finally, we would like to make it very clear that the very justified criticisms of the video in no way detract from Shoshana B. Roberts’ experiences on that day, and on all other days. We stand in solidarity with her, particularly now that she is facing rape threats because of her participation in the video.

In conclusion, for those who perhaps do not know, Hollaback! Brussels and Hollaback! Gent are part of the international Hollaback! movement, but we work completely independently within our local communities. The wider international community of course encompasses very diverse and different opinions. Indeed, movements can only grow when there is room for disagreement. The “10 hours in the streets of New York” video has therefore sparked a weighty debate within the whole Hollaback! movement:

1Hollaback! (in New York) published the following letter explaining their role in connection with the video: “A Letter to Our Supporters on the Recent Street Harassment Video”. In this letter they state the following:

“We are using the door opened by this conversation to expose the harassment faced by women of color and LGBTQ folks that too often is ignored by the mainstream media. That’s why we’re using the money raised to create our own video series — with the first one currently under development and scheduled to release within the next two weeks.”

Hollaback! Brussels and Hollaback! Gent are glad to see direct action to address the harmful and dangerous myth the “10 hour walking in New York” video has put forth, and see an effort to change the conversation. However we remain wary, like we have already expressed above, that these types of videos will be able to provide the multifaceted, difficult and critical approach a movement to end street harassment needs with which all victims of street harassment feel that their experiences are being shown, told or heard.

We would like to express here that we are also not involved in the making of this new series of videos and have no say or control over their content. The new video series remains entirely a Hollaback! (in New York) project and concept.

2.  Mel Keller, coordinator of Hollaback! Baltimore wrote a powerful letter about her role in the Hollaback! movement as a woman of color and from a mixed ethnic-cultural background: “On Being a Woman of Color Leader in Hollaback & the Viral Video: A Note from Co-Director Mel Keller” .

3. Hollaback! Boston made the following statement: A Note From Hollaback! Boston About That Viral Video.


Thank you for your support, dear people. As always: if there are things we could improve or express in a better way, please be sure to tell us. Feedback and critique challenge us and make us more precise and more inclusive in what we do, and bring us a step closer to having safer public spaces for everyone.

Your Hollaback! Brussels team: Ingrid, Quentin & Nina

Your Hollaback! Gent team: Eglantine, Jolien, Ilse & Aurore

With Thanks to Joanna for her help with translation.

no comments

Add your voice: Take our International Survey on Street Harassment!

Hollaback! is an international movement to end street harassment powered by a network of local activists around the globe (79 cities, 16 countries).

Hollaback! has teamed up with the Cornell University in the US and professor Beth Livingston to study the experiences and impacts of street harassment internationally. Hollaback!’s many local activism sites, like Hollaback! Brussels and Hollaback! Gentare part of this international collaboration and are now distributing the survey within their communities.

What are we doing?

In October, we are launching online surveys in countries on six continents, translated into multiple languages. Links (see below) to these surveys will be tweeted, blogged, facebooked and emailed worldwide with the hope of gathering data on street harassment that can be used to better understand its impacts in an international context.

What can you do?

1. Complete a survey (see links below)! We want to know your experiences – whether or not you’ve been harassed. Your voice is needed.

2. Share the survey with your friends and on social media. Send the link(s) on to others who may or may not be familiar with the issue and the Hollaback! movement. The more respondents – of all genders – the better!

What can you expect?

1. The survey asks about demographics, experiences with harassment, reactions to it, and other questions.

2. It’s completely anonymous.

3. Summary reports and press releases can be expected early in 2015.

We know that data drives change – and with the new survey we hope that individuals will know what street harassment is, know its effects, and know how to find support. We believe this could be the largest survey on street harassment yet, but we need your help. Fill out and share the survey today!

What if you have questions?

You can contact the Hollaback! Ghent team ([email protected]) directly, we’ll be happy to answer your questions.

If you want more info on the survey itself, please do not hesitate to contact Professor Beth Livingston from the Cornell University ([email protected]).


Belgium, Dutch:

Belgium, French:

Belgium, English:

Are you not living or staying in Belgium and still would like to complete the survey? Please have a look at all the other survey links here.


THANKS for your Hollaback! — To complete and pass on this survey is a way to respond to street harassment!

In solidarity,

Your Hollaback! Ghent team


no comments
Actions, Blogs

Tired of Poverty! 11th of November Women’s Day

Every year VOK organizes the national Women’s Day on the 11th of November. This year  the programme targets poverty and how it affects women specifically.

Read more on the standpoints! Hollaback! Ghent and Brussels will hold a stand, join us!



no comments

Romina: “What’s under your shirt, can I feel?!”

Die avond moesten we naar een trouwfeest. Ik bel even met het vriendje om af te spreken en beloof hem dat ik geld afhaal voor in “den envelop”. Als bij wonder sta ik op wandelafstand van de KBC geparkeerd, dus ik stap uit richting bank in gedachten verzonken over vanavond en dan plots: “HEEEEY!”. Dit is Eeklo, ik ken hier nog niemand dus ik denk: “Huh?” en draai me om. Vier mannen die mij net gekruist waren: “Heeey. Ja, GIJ!”, “Wat zit er onder dat pulleke van u, mag ik nekeer voelen”, ik negeer en stap verder onder geroep “Ey moete gij niet antwoorden. EY HEY EEEEY!!!!”. Sneller stappen en de bank in.

Het is middag en behoorlijk druk. Iedereen zag het, stopte even en ging dan door. Ook ik. Snel de bank in, want ik voelde mij gegeneerd. Eens ik terug de auto in zat, voelde ik me kwaad. Gegeneerd zijn hoeft helemaal niet, integendeel. Weer maar eens had ik dit laten gebeuren. Dit heeft een naam: ‘catcalling’, onze vriend Google weet daar meer over.

Manvolk overal, ik kan jullie wel hebben. Recht door zee, geen drama. Ja, er is wel wat goeds te vertellen over jullie, maar dit moet stoppen. Het kan gewoon niet dat jullie at random naar vrouwen roepen. Waarom eigenlijk? Voor uw ego? Voor uw vriendjes? Uit frustratie? Geen idee. Maar stop daarmee, want vrouwen verdienen beter dan een luide vleeskeuring door een bende idioten.

I've got your back!

no comments

Eglantine: “Wow, I could do that redhead.”

Twee maand geleden ging ik voor de eerste keer op date met mijn lief. Het was een warme dag in juni en we hadden afgesproken om samen op een terrasje te gaan zitten. Het was heel erg gezellig met ons tweeën en de tijd ging snel vooruit.

Na toch al enkele glaasjes op te hebben, moest ik naar het toilet. Ik ging naar binnen waar een groep oudere mannen duidelijk te veel gedronken hadden en al een hele tijd zeer luid converseerden. Toen ik ze passeerde om naar het toilet te gaan, zei één van hen (over mij): “Amaai, die rosse wil ik ook wel eens pakken”.
Ik was vastberaden om mijn leuke avond niet te laten vergallen, dus stapte ik gewoon verder richting het toilet. De barman wierp mij wel nog een veelbetekenende blik toe waarmee hij wilde duidelijk maken dat het gedrag van zijn klanten hem ook stoorde.

Een beetje later, toen ik opnieuw samen met mijn date buiten zat te babbelen, kwam één van de luidruchtige mannen naar buiten. Hij was duidelijk behoorlijk zat. Eerst zei hij iets tegen mijn date, en daarna kwam hij erg dicht bij mij staan. Hij benaderde mijn gezicht met zijn hand en zei terwijl: “sorry, juffrouw, maar mag ik…” Ik duwde meteen zijn hand weg en zei kordaat “neen”. Ik wist niet wat hij van plan was, maar hij ging duidelijk mijn antwoord niet afwachten alvorens hij mij zou aanraken. Vandaar mijn kordate reactie. Hierop reageerde hij verontwaardigd: “maar ik wou alleen een assenkruisje maken op uw voorhoofd!”. Ik zei dat me dat niet kon schelen, dat ik gewoon wou dat hij mij niet zou aanraken. Toen zei hij: “ge gaat mij toch niet slaan?”. Ik zei dat ik hem helemaal niet ging slaan, zolang hij mij niet zou aanraken. Daarna zei hij dat hij maar eens naar huis zou gaan. Ik zei dat ik dacht dat dat geen slecht idee was.

Later vertelde de barman ons dat hij het luide cliënteel, waaronder de twee mannen die mij lastig vielen, had gevraagd om weg te gaan. Blijkbaar waren ze ook ruzie aan het maken binnen.

Ik moet zeggen; het maakte onze eerste date wel interessant. Ik heb namelijk Hollaback Gent mee opgericht en had hem al over Hollaback en straatintimidatie verteld, en ineens kregen we een live voorbeeld van ons gespreksonderwerp. Niet dat ik erop zat te wachten…

I've got your back!

no comments

Jolien: “When I cycled at Verlorenkost I heard “Move it, bitch!” yelled from a passing car.”

Eind juli fietste ik langs de Verlorenkost richting Blandijn wanneer uit een passerende auto “Move it, bitch!” geroepen werd. Puffend en in shock stak ik mijn middelvinger in de lucht.

Vaak ben ik verbluft door de situatie zodat ik meestal niet reageer, maar deze keer had ik ‘geluk’. Ze stonden voor een rood licht, waarop ik in hun open raam ben beginnen roepen dat zulk gedrag allesbehalve respectvol is. Zei een van hen nog doodleuk: “Je zag er zo vermoeid uit op je fiets.” Waarop ik nog een laatste maal tierde dat “Move it, bitch” niet aanmoedigend is en “Echt niet gepast! Echt niet!”.

Als ik eraan terug denk, borrelt de woede weer op, wat bezielt hen toch?!

I've got your back!

no comments

Jana: “I yelled so people in the street would notice. …Sexism irritates me endlessly.”

Graag wil ik melding maken van 3 incidenten die ik de afgelopen 5 dagen heb meegemaakt.

Op de nacht van vrijdag op zaterdag 15 februari stapte ik van een feestje rond het Sint-Anna-plein naar huis, in het Rabot. Terwijl ik het Sint-Baafsplein kruiste, kwam een man in mijn richting gelopen. Hij was samen met 2 vrienden. Hij was duidelijk beschonken. Hij kwam recht naar me toegelopen en sloeg zijn armen rond me en hield me vast. Ik heb me meteen losgetrokken en ben beginnen roepen en zei dat ik de politie zou bellen. Zijn vrienden hielden hem in toom en verontschuldigden zich.

Ik stapte verder. Ter hoogte van het Stadhuis passeerde een fietser me. Hij riep me en maakte geluiden zoals je een kat roept.
Ik riep hem terug: “Wie denk je eigenlijk wel dat je bent.”
Hij riep meteen terug en er ontstond een discussie. Hij heeft me nog 200 meter gevolgd met de fiets waarop ik hem toeriep dat ik de politie zou bellen en hij me met rust moest laten. Ik maakte veel kabaal, riep luid, zodat mensen in de straat ook opgeschrikt werden. Toen reed hij verder.

Vandaag, woensdag 19 februari, stapte ik in de Wondelgemstraat. Een man van Turkse origine riep me en vroeg
– “Juffrouw, mag ik eens iets vragen?”
– Ik antwoordde: “Ja, natuurlijk.”
– “Heb jij het niet te koud met dat rokje aan?”
– Ik keek hem geïrriteerd aan en antwoordde, “Neen, heb jij het niet te koud met uw broek aan?”
– “Ik, neen, neen, niet te koud”, en hij lachte.
– Ik vervolgde, kwaad: “Wie denk jij eigenlijk wel dat je bent, het is niet omdat jij een man bent en ik een vrouw, dat je je zo dominant moet opstellen en …”.
– Hij onderbrak me; “Ben jij een vrouw, een vrouw??” Want je stapt zo (imiteert iemand die lomp stapt) – “Je stapt zo gelijk een man.” “Ik ben een man (wijzend naar zichzelf), ik ben een turk.” “Gij zijt geen vrouw.”
– Ik antwoordde: “Ok, ja, uw niveau zit daar (wijzend naar beneden), het mijne hier (wijzend naar boven). Dit gesprek vlot niet op deze manier.”
Waarop de man begint te roepen en te brullen: “Ja ik ben een man, een turk ja, ga terug naar je land,…”
– Ik stap teleurgesteld weg en laat hem brullend achter.

Deze drie voorvallen op erg korte tijd hebben me doen beslissen om toch maar eens mijn verhaal te delen. Ik zal dit vanaf nu blijven doen, omdat ik vind dat er een probleem is in Gent, en specifiek met mannen die het niet gewoon zijn om om te gaan met vrouwen die een zelfstandige socio-economische status hebben. Die machistische ingesteldheid stoort me mateloos.

Gent, 19 februari 2014.

I've got your back!

no comments
Actions, Blogs

Eerste verjaardag – Workshop Zelfvertrouwen & Feminisme

Our site was launched one year ago, on 19 November. To celebrate, we organised a workshop, “Feminism & Self Confidence, on 27 November.

Among other things, we talked about how the self-image of especially young women is based on unrealistic and even damaging images in the media, and how feminism can help you to gain more self confidence to be, simply, yourself.

We want to thank all participants for their valuable input and enthusiasm !

Some images:


no comments

View Archives

Powered by WordPress