Hollaback! Gent aanwezig bij de Queer, Feminist and Social Media Praxis Workshop in Brighton, VK
Op vrijdag 17 mei organiseerde de University of Sussex in Brighton, VK de conferentie Queer, Feminist and Social Media Praxis Workshop. Een hele dag in het kader van feministisch activisme, daarbij kon een Hollaback! workshop toch niet bij ontbreken?!En zo geschiedde: na het inzamelen van de nodige fondsen om de verre reis te financieren, gingen Aurore en Eglantine all the way to Brighton. Bussen met vertraging gooiden meermaals roet in het eten, maar uiteindelijk kwamen we -met één uur vertraging- aan op de conferentie. Meteen kregen we naamkaartjes opgespeld en een map met conferentie documenten toegestopt. Off we went!
In de voormiddag zagen we de keynote speech van Alex Juhasz, een Amerikaanse professor die baanbrekend werk leverde in vrouwenstudies door sociale media, en vooral YouTube, zo vaak mogelijk te gebruiken in haar lessen. Daarna woonden we een aantal lezingen bij over activisme en digitale media, waaronder één over het gebruik van Facebook door Ierse pro-choice activisten.
De Hollaback! Community Circle
Daarna was het onze beurt! Hollaback! Gent hield een community circle. Deze spreekgroep-techniek leerden we speciaal voor deze gelegenheid van onze Hollaback! Brussel zussen. Een community circle werkt als volgt: de workshop deelnemers en Hollabackers zitten samen in een kring en bespreken samen in een veilige, steunende en begripvolle omgeving hun ervaringen met straatintimidatie. Daarna wisselen we ook tips met elkaar uit over hoe we met straatintimidatie als geïntimideerde en als omstander kunnen omgaan. Na een hele dag binnen zitten en over activisme spreken, werd het hoogtijd om de handen uit de mouwen te steken en een Chalk Walk te houden. We hadden een heel internationale groep deelnemers waardoor het een zeer meertalige Chalk Walk werd. Enkele foto’s:
Holding my girlfriend’s hand is not an invitation to harass us!
Catcalling never made a woman fall in love
Say no to street harassment; Hollaback!
La rue n’est pas qu’à toi! / The street is not just yours!
La Calle es por todo/as / The streets are for everyone
Bedankt aan onze sponsors!
Om onze reis naar Brighton mogelijk te maken, hebben we via een Go Fund Me pagina voor Hollaback! Gent geld ingezameld. We danken alle gulle gevers van harte! Wil je alsnog een bijdrage leveren? Dat kan nog steeds! Nog niet al onze kosten zijn gedekt en het geld dat nog overblijft, gaat naar de Hollaback! Gent pot om promotiemateriaal, zoals flyers en posters, mee te kopen.
geen reacties
Eglantine: “Op slag verstijfde ik. Ik kon niets zeggen, niets doen,… Hij kwam achter mij staan en duwde mij tegen de deur van de tram.”
Eerst gepost op Hollaback! Brussel.
Hoewel ik elke keer ik in Brussel ben wel op een of andere manier word lastig gevallen op straat of op het openbaar vervoer, is het toch in Gent, waar ik woon, dat mij het ergste is overkomen. Aangezien er nog geen Hollaback bestaat in Gent wil ik graag hier mijn verhaal delen. Ik leef er al enkele jaren mee.
Het gebeurde ongeveer 5 jaar geleden. Ik was toen amper 15 jaar. Ik zat met mijn beste vriendin op de tram 1 naar het St. Pietersstation. Het was heel druk en ik moest rechtstaan dus ik hield me vast aan een paaltje zodat ik niet omver zou vallen. Er stond een oudere man (ik geloof vooraan in de 40) naast mij. Hij nam mijn hand vast waarmee ik me vasthield aan het paaltje. Eerst dacht ik dat het per ongeluk was aangezien het druk was op de tram en de chauffeur net bruusk had moeten remmen. Ik dacht dat de man zijn evenwicht was kwijtgeraakt en dan per ongeluk mijn hand had vastgegrepen om niet te vallen. Maar hij liet mijn hand niet los. Hij begon erover te strelen en te wrijven en dat zeker niet op een onschuldige manier. Ik wist niet wat ik moest doen, ik stond perplex! Ik ben gewoon versteend en ik hoopte dat de tram snel de volgende halte zou bereiken want daar moesten we afstappen. Mijn vriendin had niets gemerkt want zij stond met haar rug naar mij gedraaid. Ik heb het haar wel direct daarna verteld. Het heeft daarna nog even door mijn hoofd gespookt maar uiteindelijk dacht ik er niet veel meer aan.
Een paar maanden later had ik afgesproken met een vriendin aan de Korenmarkt. Ik nam opnieuw tram 1. Ik moest niet lang op de tram blijven dus bleef ik rechtstaan. Ik stond naast de deur toen ik opeens zag dat dezelfde man van een paar maanden daarvoor in de tram stond. Op slag verstijfde ik. Ik kon niets zeggen, niets doen,… Hij kwam achter mij staan en duwde mij tegen de deur van de tram. Met zijn ene arm versperde hij de weg, zodat ik niet kon weglopen. Met zijn andere hand begon hij mij te betasten. Hij wreef over mijn benen en billen en ging zelfs tot aan mijn borsten. Er waren nog andere mensen op de tram aanwezig, maar zij deden niets. Ze keken gewoon toe. Ik wist niet wat ik moest doen. Er flitsten allerhande opties door mijn hoofd maar ik slaagde er niet in om tot actie over te gaan. Uiteindelijk ben ik elleboogstoten beginnen geven. Hij bleef verder gaan. Gelukkig kwam de tram op dat moment net aan een halte. Ik heb op het knopje geduwd om de deur open te doen en doordat de deur opende, kon hij mij niet meer tegenhouden. Ik ben toen snel weggelopen. Ik kon niet geloven wat er was gebeurd. Het was bijna alsof ik het meemaakte van op een afstand, alsof ik zelf niet aanwezig was toen het gebeurde.
Wat later, als ik het een beetje had kunnen verwerken, had ik besloten om een mail te sturen naar de politie. Ik was toen jong en bellen of langsgaan op het politiekantoor leek heel beangstigend. Zeker om zo’n verhaal te vertellen. Ik had schrik dat ze me niet zouden geloven, of misschien zelfs erger: het voorval gingen klasseren als iets banaals of onbelangrijk. Vandaar dat ik koos voor de meest laagdrempelige optie: een mail sturen. In die mail heb ik mijn hele verhaal gedaan. Ik heb nooit een antwoord gekregen op die mail. Mijn angst was dus bevestigd: ze vonden mijn verhaal te banaal of ze dachten dat ik het verzonnen had. Doordat ik geen antwoord kreeg, durfde ik al helemaal niet langs gaan op het politiekantoor.
Een klein jaar later stond ik opnieuw te wachten aan een tramhalte van tram 1. Opeens zag ik dezelfde man ook wachten aan die halte. Er stonden gelukkig nog mensen te wachten op dat moment. De tram bleef lang weg. Ik was al op voorhand versteend geraakt en was aan het denken wat ik moest doen. Uiteindelijk ben ik terug gelopen naar huis. Daarna heb ik hem nooit meer terug gezien.
Sindsdien heb ik mijn verhaal al aan een paar mensen verteld. Maar uiteindelijk blijft de reactie dezelfde: ze kijken me aan met een medelevende blik en zeggen dat dat wel erg is. Maar daar blijft het bij. Als ik nu nog op de tram moet zitten, probeer ik altijd in een rustig hoekje te zitten en zo onopvallend mogelijk te zijn. Ik wil dit echt niet nog eens meemaken! Af en toe krijg ik een zeer onbehagelijk gevoel als ik op de tram zit; het lijkt wat op claustrofobie. Als ik dat gevoel krijg, moet ik zo snel mogelijk van de tram geraken.
Ook al gebeurde het misschien lang geleden; het heeft wel zijn sporen nagelaten! Ik hoop dat ik op een dag zal kunnen zeggen dat ik zonder ongerustheid op de tram kan zitten.
Ellie: “Hij keek ook net achterom en grijnsde nog steeds”
Ik liep zo rond 23u door de Kortedagsteeg naar huis, en één of andere pipo op zijn fiets die in de andere richting reed vond het nodig om naar mij te grijnzen alsof ik een stuk vlees was en naar mij te bellen met zijn fietsbel (midden in de nacht!!)
Ik heb me omgedraaid en “F*ck you!” geroepen. Hij keek ook net achterom en grijnsde nog steeds. Maar het deed me wel goed dat ik tenminste iets teruggeroepen heb. Ook al was het niet één van mijn meest briljante reacties…
Elke (Gent): “I turned back, stunned, and yelled ‘Jerk!’ while he quickly ran away”
(cross-posted from Hollaback! Brussels)
I was walking in a quiet street when I noticed someone was walking behind me. At first I didn’t pay much notice, but I noticed that when I upped my speed, the person behind me started walking faster as well, and was getting closer to me. Then all of a sudden, I feel a pull on my coat, and in one quick movement this guy just pulls up my skirt and exposes me right in the street. I turned back, stunned, and yelled ‘Jerk!’ while he quickly ran away. I was wearing heels, so it was no use running after him. It was infuriating.
Understanding LGBTQ and LGBTQ Street Harassment Experiences
Street harassment: is it only a question of men against women?
Street harassment is a phenomenon that is only beginning to be understood and, more importantly, also identified as an issue. Because most people personally experience or witness street harassment as violence perpetrated by men against women. Recognizing that gender plays a role in street harassment is important. What harassers say is mostly related to the performance of gender roles; “Hey baby, I like how you walk”, said by a man to a woman for example, reinforces the consideration of women exclusively as sexual objects and the social belief that a woman is always in a seduction process even if she’s just crossing the street to buy bread.
Acknowledging this does not mean that we should close the door to other experiences of street harassment. The LGBTQ community reports street harassment issues and it does not make sense to consider these experiences as fundamentally different from those of women as traditionally understood.
LGBTQ? What?!
LGBTQ is the short name for the following group of people: lesbians, gays, bisexuals, transsexuals and queer.
The three first groups are pretty transparent. It relates to the sexual orientation of people, i.e who you are sentimentally and physically attracted to. The other two groups require some clarification.
Transsexuals (trans-women or trans-men) are people who were assigned a gender and sex at birth, but grew up feeling this was not their right identity and are or want to be involved in a “transition”: passing from one gender to the other. This definition is quite generic and covers many different personal situations. A transgender woman is someone who identifies as a woman, no matter what sex was assigned to her at birth; and a transgender man is someone identifying as male.
In order not to exclude trans-women and trans-men from the “women” and “men”, you can find the terms: cis*women and cis*men, which identify the people who were assigned to a gender when they were born and still identify with this same gender. I.e, you are considered a girl or a boy since you’re born, you’re happy with that and you embrace it.
Queer may be used by anybody who identifies with a gender identity that is blurred. Gender identity does not boil down exclusively to “woman” and “man”: you may identify yourself anywhere between the two poles. Being queer does not involve a will to change your gender and/or sex, but simply to try to explain better who you are and how you self-identify as a person.
The Genderbread Person can help you understand that easily! — Click on it to enlarge!
Some figures and statistics
Very little data exists on how widespread street harassment against LGBTQ is. It is already rare to find academic literature on street harassment against heterosexual cis*women; finding specific literature related to LGBTQ is almost a Mission: Impossible episode.
The existing data has mostly been collected in the USA. Transgender Americans reported in a survey they had already been verbally (53%) or physically (8%) harassed in public space. Another 2001 survey conducted in New York with the gay and lesbian communities showed that 64% of gay men and 59% of lesbians concealed their sexual orientation on the streets.
Why? Well, maybe because another American study unveiled that 86% of openly lesbian women had already been verbally harassed because of their sexual orientation… Recent unpublished results reveal that 67% of gay and bisexual American men do not even make eye contact with others on the street by fear of being harassed.
Hollaback!Croatia interrogated a pool of 446 women and 54 male, most of them heterosexual, and asked them to rank the characteristics that would put a person at risk for street harassment. Not surprisingly, “female identity” arrived first. But guess what? “Public expression of homosexuality” ranked second, with 80% of women and 74% of men identifying this as a risk factor.
Chalk Walk #3 – Sint Pietersstation, International Anti-Street Harassment Week 2013, Ghent
The same survey showed that queerness or any behaviour not in line with gender identity, for example being a “masculine” girl or a “feminized” boy, is also very likely to attract street harassers. If you have doubts about it, you can just watch this video [watch from 1:14:07 to 1:15:30].
This French TV documentary (and this is not a show that has a history of deep investigation or of involvement with the LGBTQ community…) featured a heterosexual young man, walking with his girlfriend in a park, while he was wearing a skirt. Two cis*men verbally harass him and assaulting him, apparently having much fun chasing him in the park – in front of the camera recording.
What they say when assaulting him is basically that his behaviour is dangerous for the children in the park. As his girlfriend underlines, “Well, what kind of example do THEY give to those kids?!”.
LGBTQ testimonies of harassment
Some testimonies of LGBTQ’s experiences with street harassment may be found on the Internet. A 30 year-old South African lesbian reported for example being harassed on the street by a heterosexual cis*male teenager while she was in her car with her girlfriend. He told them: “Hey, you two girls are sexy. It’s a pity you’re lesbians”. When she confronted him, the teenager got physically threatening without triggering any reaction from the bystanders. An American lesbian blogger shared her story of being harassed by construction workers passing by in a truck when she was hugging her girlfriend on the street, and wondered about what strategies might be used by lesbians to respond to such behaviours.
But such testimonies are still rare. No LGBTQ has yet shared a story of street harassment on the Hollaback!Gent website. However, during our last chalkwalks, we wondered on how to better integrate more LGBTQ community members in our movement by creating a space where they feel safe and respected enough to share such experiences.
Academic research on those topics is scarce. But what currently exists shows that LGBTQ experience a “minority stress“ , which means a systematic stigmatization. Being marginalized, LGBTQ people become more vulnerable to discrimination – including harassment in public spaces. A more recent study interrogated a pool of transgender women and men, asking them about their experiences in overt and covert discrimination. Overt harassment would be people calling you names on the street; covert harassment is more about people looking at you in a judgmental way, with their eyes saying “what the fuck is wrong with you, sick person”. And both forms are experienced by transgender people as coming from both cis*women and cis*men…
Many participants reported having been harassed on the street. A transgender woman testified: “A couple of boys came in and started saying [in a threatening tone] ‘Why are you dressed like that? You’re a guy, what’s wrong with you?’ “. Transgender women are not the only ones to experience street harassment because of their transgender status; transgender men go through the same things. A transgender male participant shared: “This guy was like ‘Yo, is that a dude or is that a woman’ (…) and then he came up to me and said ‘Yo, yo, you have a dick or pussy?’ And I was just like ‘Why does it matter?’ “
What can Hollaback!Ghent do?
LGBTQ and street harassment is high on the agenda for future Holla activities. Here are some specific topics that will most probably be brought up during the discussions:
-
Chalk Walk #5 – Zuid, Anti-Street Harassment International Week 2013, Ghent
slogans for chalk walks: do we really want to keep statements such as “Real men do not harass”, which were used in Ghent and in other cities in the past? We should develop more slogans targeting LGBTQ.
-
What other actions could be useful to reach out this community?
-
What LGBTQ organizations could Hollaback!Ghent build relations and potential partnerships in Ghent?
If you have any suggestions regarding LGBTQ and street harassment, please do not hesitate to contact us to share them!
één reactie
Verhalen van de Anti-Straat Intimidatie Week 2013 in Gent – Donderdag en Vrijdag
Donderdag
Het werd donderdag en de “meisjes met hun krijt” kwamen weer buiten om het gevecht met straatintimidatie in Gent aan te gaan. Deze keer verzamelden ze op het Zuid en ze krijtten er op los op beide kanten van het plein: voor de bibliotheek en voor het shopping center. En eigenlijk waren het deze keer niet enkel vrouwen: er was ook een man bijgekomen die boodschappen schreef en foto’s maakte van het resultaat.
Veel mensen vertraagden om te kijken wat er aan de hand was. Sommigen stelden vragen en de activistes probeerden uit te leggen waarom ze zo over het plein kropen, hun rug en benen pijnlijk op deze vierde chalk walk dag. Ze werden gefilmd door studenten journalistiek die een documentaire maakten over straatintimidatie.
Een jonge vrouw die langs liep, besloot zomaar mee te doen, en schreef ook twee boodschappen tegen straatintimidatie.
Natuurlijk was het niet allemaal rozegeur en maneschijn. We moesten herhaaldelijk uitleggen waarom we niet zomaar krijtjes gaven aan iedereen, zodat iedereen maar kon schrijven wat die wou. Ook al zijn chalk wlaks een leuke manier om actie te voeren, plezier hebben is niet het belangrijkste doel ervan, en al die boodschappen werden geschreven met een doel
>>>>>>>>>>>>>> END STREET HARASSMENT!
Vrijdag
Ook op vrijdag 12 april waren we van de partij in Gent ter gelegenheid van de Anti-straatintimidatie Week. Ditmaal maakten we de Vrijdagsmarkt onveilig, gewapend met… stoepkrijt. Terwijl we slogans uit onze hoofden putten en afvuurden op het plein, liepen nieuwsgierige voorbijgangers langs. We legden hen uit waarvoor Hollaback staat en waarom we het probleem van de straatintimidatie aankaarten. Ook kregen we veel positieve input van passanten.
Zo werden we gecomplimenteerd door een Dolle Mina, en ontmoetten we een meisje met haar moeder die al van deze chalk walks gehoord hadden.
Ten slotte zat ook het weer mee; het heeft niet geregend en de tegels waren droog. De weergoden waren ons goed gezind!
geen reacties
Verhalen van de Anti-Straat Intimidatie Week 2013 in Gent- Woensdag
De Gentse street harassment Avengers cirkelden na al twee succesvolle Chalk Walks verder naar het centrum van Gent. Een achttal enthousiaste vrouwen verzamelden voor deze derde Chalk Walk aan het St.Pietersstation. Hun missie? Pendelaars in alle kleuren duidelijk maken dat straatintimidatie niet oké is, meer dan niet oké!
Gewapend met veel krijt, sterke knieën, felheid en slogans startten ze vlak voor de hoofdingang met het verspreiden van hun hollaback-boodschap. Klare taal werd geschreven, klare taal werd gesproken. De eerste zinnen waren nog niet voltooid of voorbijgangers vertraagden hun haastige passen al om te lezen wat we te zeggen hebben. En wat hebben we veel te zeggen!
“Girls just wanna have fundamental human rights! …
Dit is ook ons plein …
Don’t be afraid on the streets, Hollaback! …”
Dat de straten aan iedereen toebehoren, vertelden we graag en vlijtig aan iedereen die het wilde horen of vastleggen op beeld! Foto’s delen we dan ook graag op onze facebook met jou, hopelijk vervoeg je onze kleurrijke strijd!
De derde dag bewees opnieuw de kracht van simpel krijt en sterke stemmen. De kracht van straatwijsheden die we jammer genoeg nog meer onder de aandacht moeten brengen.
De straat is van iedereen, ook van jou, van ons!
Meer foto’s hier!
geen reacties
Verhalen van de Anti-Straat Intimidatie Week 2013 in Gent – Dinsdag
Er was eens, in een stad, heel ver weg…. Oh wel, eigenlijk is het de stad waar je in woont. Dus, hier, in onze prachtige stad Gent, besloot een groepje vrouwen dat zij straatintimidatie niet langer aanvaardden. Tijdens de Internationale Anti-Straatintimidatie Week wilden ze de hele stad volschrijven met krijt, om zo de mensen bewust te maken van het probleem, precies daar waar straatintimidatie vaakst voorkomt.
De eerste van zes chalk walks was een succes. Maar toen de tweede dag begon, leek het weer niet echt goed te zijn. Regen, regen en meer regen. Wanhoop. Kan je wel schrijven met krijt op natte voetpaden?
Maar toen het uur van de chalk walk steeds dichterbij kwam, besloot de zon toch zijn opwachting te maken. En niet alleen de zon, ook de regenbogen waren van de partij. Meer dan één? O ja! Om precies te zijn, heb ik er zelfs drie gezien terwijl ik onderweg was naar het Dampoortstation, waar onze tweede chalk walk plaats vond. Drie regenbogen in de lucht. En zowat een uurtje later, boodschappen in alle kleuren van de regenboog op de voetpaden rond het station. Poëtisch, niet?
We hadden opnieuw een hele leuke tijd, links en rechts slogans krijten, in het Nederlands, het Frans en het Engels, en daarbovenop nog wat discussie met een voorbijganger.
Na meer dan een uur boodschappen te krijten – heel de tijd in het warme zonnetje, trouwens! zelfs de weergoden steunen ons in onze strijd voor intimidatie-vrije straten – gingen we elk onze eigen weg, met pijnlijke knieën en handen vol krijt. Klaar voor de volgende ronde…
Meer foto’s hier!
geen reacties
