Verhalen

Tuulikki: “Het maakt me ongerust over de toekomst”

Ik maak mij zorgen over het sexisme dat in het straatbeeld opkomt. Zelf krijg ik er nu pas ‘last’ van, en ik ben ondertussen de veertig voorbij. Dus ik zie een verandering met vroeger, toen het me niet echt vaak overkwam.
Zo maak ik het vaak mee, en vrouwen rondom mij eveneens, dat jongere en oudere mannen in het voorbijgaan commentaren geven, in een vreemde taal, die klinken als een scheldwoord. Een vriendin had de moed om van haar fiets te stappen en te vragen wat die commentaren betekenden. De man in kwestie zei dan dat het een compliment was voor haar schoonheid… al interpreteerde zij het zelf aanvankelijk als was ze een hoer.
Het is ook zo dat “vriendelijke complimenten” worden gegeven als ‘beautiful’ met daarbij horende specifieke blik. Niet echt leuk al denken sommige mannen zelf blijkbaar dat het wel ok is om vrouwen op die manier luidop te beoordelen op hun uiterlijk.
Omdat mijn 18-jarige dochter hier heel laconiek over doet en excuses zoekt voor de mannen die zich hieraan schuldig maken -”ze weten niet beter, ze hebben niet geleerd om met vrijgevochten vrouwen om te gaan”- heb ik het gevoel dat ik ook voor haar moet opkomen. Het maakt me ongerust over de toekomst omdat zij deze -in mijn ogen nieuwe- trend tolereert.

Ik sta achter je
11+

geen reacties
Acties, Blog

Hollaback!Gent en KASK studente palmen Gentse straatbeeld in

31 maart 2014, GENT – Op 30 maart start de Internationale Week tegen Straatintimidatie opnieuw. Tot 5 april zullen mensen wereldwijd op straat komen, workshops houden en chalk walks organiseren tegen straatintimidatie. “Dit jaar palmen we het straatbeeld letterlijk in. Samen met Lynn Devos, een masterstudente aan het KASK, hebben we verschillende beelden uitgewerkt die straatintimidatie onder de aandacht moeten brengen, ” zegt Jolien Voorspoels van Hollaback! Gent.

“Via mijn grafische vormgeving wil ik voorbijgangers aanzetten tot nadenken en vragen stellen over het dagelijkse fenomeen dat straatintimidatie nog steeds is,” aldus Lynn Devos. Hollaback! Gent en Lynn Devos richten zich vooral op de Gentse studenten en hun ervaringen in het dagelijkse en nachtelijke studentenleven. Daarom zal je de komende week op drie strategische plaatsen de banners ontdekken: aan het Ufo van de UGent, bij het KASK-gebouw in de Hoogpoort en aan het Geuzenhuis.

“We willen niet met de zoveelste tips afkomen over wat jij moet doen om intimidatie te vermijden. Integendeel, we willen een debat starten over consent – toestemming – en een bewustzijn rond basisrespect creëren,” stelt Jolien Voorspoels. “Nog al te vaak blijven mensen vastzitten in mythes als ‘zwijgen is toestemmen’ of ‘een neen is eigenlijk een ja’. Terwijl een simpele vraag een uiting van respect is.” Lynn Devos vult aan: “Ook omstaanders worden aangesproken. Een klein gebaar tegen de dader kan namelijk een groot verschil maken bij  straatintimidatie. Het is dan ook de verantwoordelijkheid van ons allemaal om een einde te maken aan straatintimidatie. Blijf dus niet stil als je iets ziet gebeuren, maar onderneem actie!”

Deze campagne gaat ook online verder: meer informatie is beschikbaar op de website gent.ihollaback.org en de facebookpagina van “Tied Up In Stereotypes”.

Over Hollaback!

Hollaback (ihollaback.org) is een wereldwijde beweging die een einde wil maken aan straatintimidatie door middel van haar wereldwijde netwerk van lokale activisten. We werken samen om straatintimidatie beter te begrijpen, om het publieke debat aan te wakkeren en om nieuwe strategieën te ontwikkelen die gelijke toegang tot de publieke ruimte verzekeren.

Lees hier meer over IWASH

Banner met thema tussenbeidekomen

Banner 1 met als thema tussenbeidekomen hangt aan het UFO in de Sint-Pietersnieuwstraat

Banner thema tussenkomen

Banner 1 met als thema tussenbeidekomen hangt aan het UFO in de Sint-Pietersnieuwstraat

één reactie
Verhalen

Jana: “Ik maakte veel kabaal, riep luid, zodat mensen in de straat ook opgeschrikt werden. …Die machistische ingesteldheid stoort me mateloos.”

Graag wil ik melding maken van 3 incidenten die ik de afgelopen 5 dagen heb meegemaakt.

Op de nacht van vrijdag op zaterdag 15 februari stapte ik van een feestje rond het Sint-Anna-plein naar huis, in het Rabot. Terwijl ik het Sint-Baafsplein kruiste, kwam een man in mijn richting gelopen. Hij was samen met 2 vrienden. Hij was duidelijk beschonken. Hij kwam recht naar me toegelopen en sloeg zijn armen rond me en hield me vast. Ik heb me meteen losgetrokken en ben beginnen roepen en zei dat ik de politie zou bellen. Zijn vrienden hielden hem in toom en verontschuldigden zich.

Ik stapte verder. Ter hoogte van het Stadhuis passeerde een fietser me. Hij riep me en maakte geluiden zoals je een kat roept.
Ik riep hem terug: “Wie denk je eigenlijk wel dat je bent.”
Hij riep meteen terug en er ontstond een discussie. Hij heeft me nog 200 meter gevolgd met de fiets waarop ik hem toeriep dat ik de politie zou bellen en hij me met rust moest laten. Ik maakte veel kabaal, riep luid, zodat mensen in de straat ook opgeschrikt werden. Toen reed hij verder.

Vandaag, woensdag 19 februari, stapte ik in de Wondelgemstraat. Een man van Turkse origine riep me en vroeg
- “Juffrouw, mag ik eens iets vragen?”
- Ik antwoordde: “Ja, natuurlijk.”
- “Heb jij het niet te koud met dat rokje aan?”
- Ik keek hem geïrriteerd aan en antwoordde, “Neen, heb jij het niet te koud met uw broek aan?”
- “Ik, neen, neen, niet te koud”, en hij lachte.
- Ik vervolgde, kwaad: “Wie denk jij eigenlijk wel dat je bent, het is niet omdat jij een man bent en ik een vrouw, dat je je zo dominant moet opstellen en …”.
- Hij onderbrak me; “Ben jij een vrouw, een vrouw??” Want je stapt zo (imiteert iemand die lomp stapt) – “Je stapt zo gelijk een man.” “Ik ben een man (wijzend naar zichzelf), ik ben een turk.” “Gij zijt geen vrouw.”
- Ik antwoordde: “Ok, ja, uw niveau zit daar (wijzend naar beneden), het mijne hier (wijzend naar boven). Dit gesprek vlot niet op deze manier.”
Waarop de man begint te roepen en te brullen: “Ja ik ben een man, een turk ja, ga terug naar je land,…”
- Ik stap teleurgesteld weg en laat hem brullend achter.

Deze drie voorvallen op erg korte tijd hebben me doen beslissen om toch maar eens mijn verhaal te delen. Ik zal dit vanaf nu blijven doen, omdat ik vind dat er een probleem is in Gent, en specifiek met mannen die het niet gewoon zijn om om te gaan met vrouwen die een zelfstandige socio-economische status hebben. Die machistische ingesteldheid stoort me mateloos.

Gent, 19 februari 2014.

Ik sta achter je
15+

geen reacties
Blog, Reactie

Majorité opprimée – Niet mijn feminisme

In de voorbije weken heeft het filmpje “Majorité opprimée” (trigger warning voor seksueel geweld) van de Franse Eléonore Pourriat het internet veroverd. Het toont een wereld waarin mannen onderdrukt worden en vrouwen ongegeneerd met ontbloot bovenlijf joggen. Waar vrouwenbendes mannen aanranden en die mannen, wanneer ze aangifte gaan doen, worden geconfronteerd met een desinteresse die grenst aan ongeloof en victim blaming. Fans van het filmpje vinden dat deze omgekeerde wereld, dit omgedraaide rollenspel, een krachtige verteltechniek is.

Tja.

Ik maak me hier waarschijnlijk niet populair mee, maar ik heb verschillende problemen met dit filmpje, op verschillende niveaus. Een eerste scene die bijvoorbeeld doet tandenknarsen is die waarin Pierre zijn kindje gaat afgeven in de crèche en commentaar geeft op de hoofddoek van de kinderverzorger. Ik ben hier kort over – met zo’n neo-koloniale islamofobie wil ik niks te maken hebben. Een hoofddoek is geen teken van onderdrukking. Niet alle vrouwen die een hoofddoek dragen moeten dat doen van hun man, en heel wat vrouwen met hoofddoek zijn overtuigde, vrijgevochten feministen.

De aanrandingsscène geeft dan weer op een andere manier te denken. In dit filmpje gaat het over een omgekeerde wereld, dus wordt de aanranding van een man symbolisch gebruikt. Alleen… mannen worden verkracht. Mannen worden aangerand. En mannen die dat gaan aangeven, komen in de realiteit zo’n muur van desinteresse en nog meer ongeloof tegen. En ja, vrouwen zijn vaker het slachtoffer van verkrachting of aanranding dan mannen. Maar dat wil niet zeggen dat zo’n ervaringen van mannen gemarginaliseerd mogen worden tot symboliek of zelfs parodie van wat een vrouw kan overkomen.

Mijn derde probleem ligt misschien minder aan het filmpje zelf maar heeft meer te maken met de manier waarop het in de media wordt gepresenteerd. “Hoe ziet een wereld eruit waarin het feminisme zegeviert?” begint een artikel op deredactie.be, lekker hoogdravend en mooi in de kaart spelend van al die arme mannenrechtenactivisten (MRA’s) die zich zo bedreigd voelen door het feminisme. “Volgens de Franse filmmaakster Eléonore Pourriat worden we dan geconfronteerd met ijskoude vrouwen die onder meer plassen op straat en hardlopen in ontbloot bovenlijf.” gaat de VRT-journalist vrolijk verder.

De wereld in het filmpje wordt zo geframed als een feministische wereld. Dat heeft misschien te maken met de laatste scenes tussen Pierre en zijn vrouw, hun ruzie en zijn vervloeking van die feministische wereld waarin hij leeft. Ergens denk ik dat de meeste mensen in die laatste scène vergeten dat je in gedachten die vervloeking van het “feminisme” moet vervangen door “patriarchale structuur” – het filmpje is nu eenmaal een “omgekeerde” wereld – maar misschien is dat te ver nadenken? In elk geval is het gevolg dat voor de minder kritische kijker dit filmpje plots een weerspiegeling wordt van een wereld waarin feministen het voor het zeggen hebben.

Laat me dus even duidelijk zijn, dit filmpje is geen weergave van een feministische wereld. Dit filmpje is een weergave van een wereld waarin vrouwen mannen onderdrukken, een omgekeerd beeld van hoe het er nu aan toe gaat, een weergave van hoe de wereld er zou uitzien als vrouwen zich zouden gedragen zoals mannen dat nu doen, en omgekeerd. Dat is niet hetzelfde als een feministische wereld. Feminisme gaat om respect en gelijkheid, niet het onderdrukken van de ander.

Dit filmpje toont wat veel vrouwen nu, hier, elke dag meemaken. Opmerkingen als “Ik zal dat wel met je man bespreken” (implicerend dat je als vrouw geen waardevolle mening hebt), gevallen van straatintimidatie zoals nafluiten of beledigingen roepen (excuseer, natuurlijk bedoelen ze het als complimentjes…), en dan het moment waarop je het gehad hebt en terugroept en – het vervolg dat iedereen dan vreest –de groep die zich tegen je keert en denkt je te moeten “straffen” omdat je het gedurfd hebt iets terug te zeggen. Aangifte doen van een aanranding of verkrachting bij de politie en daarna van de politie, je familie of vrienden net niet (of eigenlijk wel) te horen krijgen dat je het eigenlijk zelf gezocht hebt. Dat is de realiteit waarin wij nu leven.

MRA’s denken altijd dat feministen die rollen willen omkeren, en de manier waarop dit geframed wordt in sommige media speelt hen in de kaart: het ziet de strijd om respect als een strijd om bovenop de ladder te komen, en zie nu, een filmpje waarin de ‘feministen’ het voor het zeggen hebben, en ocharme die mannen toch, zie je nu wel dat we dat feminisme beter de kop in proberen drukken?

Feministen willen geen omgekeerde wereld, ze willen een andere wereld. Een wereld waarin niemand dit soort gedrag moet ondergaan. Een wereld waarin mannen, vrouwen en iedereen daartussen zichzelf kunnen zijn, en gerespecteerd worden om zichzelf.

Mijn allerlaatste – allergrootste – probleem is de verteltechniek zelf: omgekeerde rollen. Dit filmpje heeft veel weerklank gekregen, opent velen de ogen en zorgt voor debat. Dat is mooi, maar ook problematisch. Want het lijkt alsof een verhaal met seksisme als onderwerp pas impact heeft wanneer je de rollen omdraait, alsof je verhaal pas waarde heeft wanneer een man ondergaat wat vrouwen dagelijks meemaken en hij pas dan de ervaringen van een vrouw valideert. En net dat is het probleem – net dat is wat mijn feminisme wil bestrijden. Want deze verhalen worden ook verteld door vrouwen, worden al lang verteld door vrouwen – we maken het elke dag mee. Maar ons verhaal wordt weggelachen, niet gehoord, afgedaan als verzinsels.

Overdreven? Pas toen het filmpje “Femme de la rue” werd uitgezonden, werd straatintimidatie als probleem erkend – pas toen het onweerlegbaar op film vastgelegd werd. Maar vrouwen vertellen dit verhaal al jaren, klagen al jaren over wat ze ondergaan wanneer ze buiten komen, denken al jaren twee keer na voor ze dat kleedje of die schoenen aandoen om buiten te komen. Hollaback! bestond al lang voor “Femme de la rue” zelfs nog maar bedacht werd. Toch werd er nooit echt geluisterd naar die verhalen, tenminste, niet tot het moment dat niemand (lees ‘geen man’) kon ontkennen dat dit echt wel een probleem was. En ook dit filmpje – nu het zo viraal gegaan is – bevestigt uiteindelijk alleen de al bestaande (patriarchale) denkwijze: de ervaringen van een vrouw zijn pas waardevol wanneer een man zich ermee kan identificeren en ze enige waarde toekent.

Dus nee, “Majorité opprimée” is niet mijn ideale feministische wereld – en ik hoop van geen enkele feminist. In mijn feministische wereld loopt iedereen over straat zonder zich onveilig te voelen, enkel en alleen omwille van wie of wat ze zijn. Worden slachtoffers van verkrachting gesteund en enkel daders als schuldig gezien. Dragen vrouwen die dat willen een hoofddoek, en heeft niemand daar een oordeel over. Worden zij die dat willen huisman of –vrouw, en zij die dat willen jagen een carrière na, zonder dat het ene of het andere als beter of slechter aanzien wordt. Duwen vaders vol trots de buggy met hun kinderen rond tijdens hun verplichte, langdurige vaderschapsverlof, en is het helemaal niet vreemd om een onthaalvader te hebben in de crèche. Verdienen vrouwen en mannen hetzelfde loon voor hetzelfde werk. Worden de zorgende, empatische (zogenaamd vrouwelijke) kenmerken even hoog ingeschat op de werkvloer als de hardere, rationele (traditioneel meer mannelijke) eigenschappen. Kan iedereen eigen gender uitdrukken zonder angst. Dat is voor mij een feministische wereld. Niet die wereld vol oppressie die in dat filmpje getoond wordt.

geen reacties
Acties

Hollaback! Gent steunt regenboogverklaring.

17 januari 2014, GENT – Op 17 januari 2014 stelt Stad Gent haar Regenboogverklaring voor, die Hollaback! Gent mee ondertekent. “Wij willen een intimidatie-vrij Gent, voor iedereen. We zijn heel tevreden dat de Stad dit initiatief neemt en van plan is om de onverdraagzaamheid en het geweld tegen holebi’s aan te pakken,” zegt Jolien Voorspoels van Hollaback! Gent.

De verklaring wordt de basis van de geïntegreerde aanpak van discriminatie van holebi’s en transgenders in de stad. Ze omvat zes punten:

1. We maken de Gentenaar bewuster en informeren hen.

2. We verzamelen kennis en omringen ons met experten.

3. We ondersteunen en versterken holebi’s en transgenders in onze stad.

4. We verhogen de gelijke kansen en de veiligheid in onze stad.

5. We hebben aandacht voor holebi’s en transgenders in ons aanbod en in onze beeldvorming.

6. We hebben elkaar nodig. We doen dit samen. Voor Gent, met Gent en in Gent!

“Gent is de voorbije maanden wel vaker in het nieuws gekomen omwille van gaybashing,” aldus Jolien Voorspoels. “Deze Regenboogverklaring komt dus zeker geen moment te vroeg.” Na een kritische oproep in september om het preventieplan sneller in werking te laten treden, werd Hollaback! Gent uitgenodigd om mee te stappen in dit project.

Hollaback! Gent hoopt dat de verschillende acties snel tot resultaat zullen leiden. “Er is nog heel wat werk aan de winkel. We zijn heel trots dat we dit initiatief kunnen ondersteunen, maar dat betekent niet dat we nu onze kritische stem niet meer laten horen. Wij blijven verhalen verzamelen op onze website,” besluit Jolien.

Over Hollaback!

Hollaback (ihollaback.org) is een wereldwijde beweging die een einde wil maken aan straatintimidatie door middel van haar wereldwijde netwerk van lokale activisten. We werken samen om straatintimidatie beter te begrijpen, om het publieke debat aan te wakkeren en om nieuwe strategieën te ontwikkelen die gelijke toegang tot de publieke ruimte verzekeren.

geen reacties
Acties, Blog

Eerste verjaardag – Workshop Zelfvertrouwen & Feminisme

Op 19 november was het precies één jaar geleden dat onze website werd gelanceerd. Om dat te vieren, organiseerden we op 27 november een workshop, “Zelfvertrouwen & Feminisme”.

Onderwerpen van gesprek waren, onder andere, hoe het zelfbeeld van vooral jonge vrouwen gevormd/misvormd wordt door beelden in de media die onrealistisch en zelfs schadelijk zijn, en hoe feminisme je kan helpen om meer zelfvertrouwen te krijgen om, gewoon, jezelf te zijn.

Alvast bedankt aan alle deelnemers voor hun enthousiasme en waardevolle inbreng in de discussies!

Enkele sfeerbeelden:

 

geen reacties
Verhalen

Anoniem: “Het is zelfs niet meer de vraag OF ik ga lastiggevallen worden, maar HOE VAAK en ik ben het kotsbeu.”

Mijn eerste bezoek aan de Overpoort was precies verlopen zoals verwacht. Samen met een vriend en een vriendin ging ik ergens (ik weet de naam niet) binnen. Na een tiental minuutjes kwamen er twee creepy gasten bij me die me de hele tijd vroegen of ik daar alleen was. Welk meisje gaat er nou alleen rondlopen in de Overpoort? Bovendien stond ik vlak bij mijn vrienden. Nadat ik hen drie keer had gezegd dat ik niet alleen was, keken ze naar mijn mannelijke vriend, zeiden iets tegen hem dat ik niet kon horen, gaven hem een hand en verdwenen weer tussen het volk. De rust was echter van korte duur. Ineens voelde ik iemand tegen mijn achterkant gedrukt. Ik dacht er niet veel van aangezien iedereen daar wat opeengepakt stond en schoof gewoon een beetje op. Onmiddellijk voel ik hem echter weer tegen me aan. Opnieuw wil ik hem het voordeel van de twijfel geven, maar dan zie ik mijn vrienden wat vreemd kijken en gebaren dat ik nog wat dichter bij hen moet komen staan. Dat doe ik, maar weer duurt het niet lang voor ik hem weer tegen me voel drukken. Met zijn kruis tegen mijn achterste, merk ik nu op. Ik wurm me dan maar tussen het volk door zodat hij helemaal niet meer aan mij kan. Ik vang nog een glimp van hem op voor hij tussen het volk verdwijnt. Bij hoeveel meisjes zou hij dat nog al gedaan hebben? Weer wat later besluiten we daar voort te gaan. Bij het naar buiten gaan (op een afstand van hoogstens twintig meter) wordt mijn hand op twee verschillende momenten vastgegrepen. Dit is allemaal gebeurt op nog geen drie kwartier. Echt uitgaan doe ik niet vaak, omdat ik elke keer wel zoiets tegenkom. Het verbaast me al lang niet meer. Het is zelfs niet meer de vraag OF ik ga lastiggevallen worden, maar HOE VAAK en ik ben het kotsbeu.

Ik sta achter je
30+

geen reacties
Acties, Blog

Workshop zelfvertrouwen & feminisme

 

Hollaback! Gent bestaat 1 jaar en dat willen we met jou vieren!

Je bent van harte uitgenodigd op onze workshop Zelfvertrouwen & feminisme, volgende week woensdag om 17u30.

Kom je ook? Stuur een mailtje naar gent@ihollaback.org

Affiche workshop zelfvertrouwen & feminisme

Affiche workshop zelfvertrouwen & feminisme

geen reacties

Bekijk het archief

Powered by WordPress