Blog, Reactie

Een woordje uitleg van Hollaback! Bxl en Hollaback! Gent over die virale video uit New York…

Misschien hebben jullie ondertussen ook al die video gezien waarin een vrouw, Shoshana B. Roberts, gedurende 10 uur in stilte door bepaalde straten van New York loopt en voortdurend aangesproken of geïntimideerd wordt.

De video geeft een glimp van de intimidatie weer waar sommige mensen mee geconfronteerd worden wanneer ze in de straten van New York wandelen. Hoe “klein” sommige ervaringen met straatintimidatie ook mogen lijken, wanneer ze blijven opstapelen, kunnen ze op termijn ervoor zorgen dat mensen zich kwetsbaar, angstig en onveilig voelen in openbare ruimtes. Het is net daarom dat het zo belangrijk blijft om een halt toe te roepen tegen straatintimidatie: iedereen heeft namelijk het recht zich veilig en zelfzeker te voelen in de publieke ruimte.

De meer dan driehonderd verhalen die ons in Brussel and Gent werden toegezonden, vertellen wat intimidatie juist betekent, wat voor soorten straatintimidatie mensen mee in aanraking komen en hoe zeer het hun leven beïnvloedt.

 

Misschien vragen jullie je ondertussen ook af wat wij, in Brussel en Gent, van deze video vinden?

Laten we het één en ander meteen uitklaren: Wij, Hollaback! Brussel en Hollaback! Gent, hadden niets te maken met de creatie van deze video, noch hadden we er enige inspraak in of op voorhand weet van. Wij hebben, net zoals alle andere mensen wereldwijd, deze video pas gezien op de dag dat het gepubliceerd werd.

De video werd gemaakt door Rob Bliss creative, die samenwerkte met Hollaback!, onze tak in New York. Bliss had hierbij volledige creatieve vrijheid. Na publicatie circuleerden er zeer terechte kritieken op de video, namelijk dat er uitsluitend mannen met een donkere en zwarte huidskleur te zien waren in de video omdat mannen met een witte huidskleur eruit werden gemonteerd:

“We got a fair amount of white guys, but for whatever reason, a lot of what they said was in passing, or off camera. So their scenes were a lot shorter, but the numbers themselves are relatively even. Also, we didn’t always capture the audio or video well – there’s a siren that kills the scene, or someone walks in front of the camera, so we had to work with what we had.”

reactie Rob Bliss op Reddit

We weten dat het stereotype beeld en de mythe over straatintimidatie – namelijk, dat het iets zou zijn waar alleen mannen met een donkere en zwarte huidskleur zich schuldig aan maken – zeer schadelijk zijn en hardnekkig verspreid worden in onze samenleving.

We vinden het zeer betreurenswaardig dat de manier waarop deze video gemonteerd werd, dit stereotype beeld opnieuw heeft doen versterken en verspreiden in ons land (en in de wereld). Zeker nadat het publieke debat na de documentaire “Femme de la rue” dit ook heeft verspreid. Wij weten dat mensen uit alle etnische en socio-culturele groepen daders kunnen zijn van straatintimidatie, en die kennis is essentieel voor het werk dat wij hier in Brussel en Gent doen.

 

Wanneer men enkel één persoonlijke ervaring of reeks van ervaringen met  straatintimidatie het volledige podium geeft, heerst er steeds het gevaar dat men hierbij alle andere verhalen of vormen van straatintimidatie weglaat of uitwist, of dat die andere verhalen dreigen als minder belangrijk gezien te worden.

Met andere woorden: ‘mijn ervaring met straatintimidatie is niet jouw ervaring met straatintimidatie’.

Er zijn ondertussen al verschillende videos de wereld rond gegaan waarbij men belagers met een verborgen camera filmt: (Warzone (New York, VSA), Femme de la rue (Brussel, België), Hommes de la rue (Brussel, België), Creepers on the Bridge (Cairo, Egypte), Street Harassment: Sidewalk Sleazebags and Metro Molesters(Washington D.C., VSA) en vele andere … )

Deze videos kunnen misschien een soort visuele weergave geven van hoe het voelt om in een bepaalde wijk, stad, of op een bepaald moment, in de publieke ruimte geïntimideerd te worden, en zo ‘bewijzen’ ze ergens ook dat straatintimidatie bestaat of een dagelijkse realiteit is voor sommige mensen. Aan de andere kant zijn deze videos eveneens voor de makers (of deelne-e-m-st-ers) hun persoonlijke manier om te reageren tegen straatintimidatie, of maken ze een essentieel deel uit van hun verwerkingsproces. Kijkers identificeren zich misschien met de ervaringen in deze videos, of voelen zich begrepen en gesteund bij het zien van deze ervaringen, anderen krijgen misschien een ander inzicht in hoe het voelt om geïntimideerd te worden, of waren zich er tot dan toe niet van bewust dat straatintimidatie inderdaad bestaat.

Hoe beduidend dat deze videos ook voor bepaalde mensen aanvoelen, men mag hierbij absoluut niet vergeten dat deze video’s telkenmale slechts het verhaal of de ervaring van één of meerdere personen weergeven. Deze video’s spreken dus niet voor alle andere ervaringen van straatintimidatie, of ook niet in de naam van alle andere mensen die straatintimidatie hebben meegemaakt.

Ze geven daarnaast vooral de ervaringen weer van de intimidatie die gebeurt op straat, en niet in andere plaatsen zoals het openbaar vervoer, werk, school, campus, enz.,..

Om het probleem van straatintimidatie te begrijpen, moeten we ALLE verhalen gehoord, gelezen en gezien hebben (over de hele wereld).

Zolang dat niet is gebeurd, bestaat het gevaar van het ‘enkele verhaal’, zoals de Nigeriaanse auteur Chimamanda Ngozi Adichie dat mooi en duidelijk uitlegt uit in haar TedTalk over  “the danger of a single story”:

“The single story creates stereotypes, and the problem with stereotypes is not that they are untrue, but that they are incomplete. They make one story become the only story.”

Straatintimidatie getuigt van een complexe problematiek, een video van 1 minuut of van één uur kan die problematiek wel aankaarten maar legt ze ook amper (volledig) bloot. De oplossingen om straatintimidatie te bestrijden, vragen voor een diverse, moeilijke en kritische benadering waarbij alle verhalen aan bod kunnen komen.

 

Laat ons ook hierover duidelijk zijn: straatintimidatie is meer dan seksisme. We willen benadrukken dat we erkennen dat verschillende aspecten van onze identiteit, waaronder sekse, maar ook gender, genderidentiteit, seksuele voorkeur, etniciteit, socio-economische klasse, geloofsovertuiging, (in)validiteit, lichaamstype, uiterlijk, grootte, gewicht, leeftijd ..  het soort straatintimidatie waar we mee te maken krijgen, beïnvloeden. De manier waarop de video gemaakt werd, impliceert te veel de mythe dat slachtoffers meestal een lichte of witte  huidskleur hebben en daders meestal een donkere of zwarte huidskleur hebben.

Wij zijn geen voorstanders van de criminalisering van straatintimidatie omdat die bepaalde gemeenschappen en etnisch-culturele minderheden viseert, onder andere omwille van de bovenvermelde mythe die bestaat over straatintimidatie. Daarnaast worden mensen, en vooral mannen uit bepaalde gemeenschappen meer “in de gaten gehouden” in de publieke ruimte, en we erkennen dat ook zij het slachtoffer kunnen zijn van straatintimidatie en geweld en zich kwetsbaar kunnen voelen in die publieke ruimte.

In tegenstelling tot criminalisering, pleiten wij daarom voor oplossingen die ontstaan door samenwerking binnen onze samenleving (sensibilisering, onderwijs, ondersteuning van anti-discriminatie organisaties en organisaties die zich bezig houden met identiteit-gebaseerd geweld, (gender)gelijkheid die doorgevoerd wordt op alle niveaus (economisch, sociaal, politiek,…)).

Daarbij is het belangrijk om niet steeds met de vinger naar een ander te wijzen en onze maatschappelijke gesprekken over straatintimidatie op een brede en inclusieve manier te kaderen, met respect voor elkaars identiteit.

De huidige anti-seksisme wet komt dus niet overeen met onze visie tegen criminalisering van straatintimidatie. Daarnaast impliceert deze nieuwe wet dat straatintimidatie een ééndimensioneel fenomeen is, dat enkel gaat over discriminatie op basis van sekse (seksisme). Zoals we hierboven reeds vermelden, beschouwen wij straatintimidatie als een complex gegeven waarin verschillende kruispunten van discriminatie (op basis van gender, genderidentiteit, seksuele voorkeur, etniciteit, socio-economische klasse, geloofsovertuiging, (in)validiteit, lichaamstype, uiterlijk, grootte, gewicht, leeftijd, … )  op elkaar inwerken.

Bovendien, al is het zo volgens deze wet, dat de bewijslast van onschuld moet worden voorgelegd door de beschuldigde, nl; de persoon die intimideerde, het slachtoffer is vaak in de eerste plaats niet in staat om die beschuldigde te identificeren, en je kan moeilijk vragen aan de persoon die je intimideerde om even ergens te wachten zodat je een klacht kan gaan indienen. Gevallen van straatintimidatie gebeuren vaak vlug, onverwachts en ‘en passant’, ze zijn daarom binnen een juridisch systeem moeilijk te bewijzen..

 

Verder willen we nog duidelijk maken dat de terechte kritieken op de video in geen geval afbreuk doen aan Shoshana B. Roberts’s ervaringen op die dag en alle andere dagen. We zijn solidair met haar, ook nu ze bedreigd werd met verkrachting omwille van haar deelname aan de video.

Ten slotte, voor diegenen die hier misschien niet van op de hoogte zijn, maken Hollaback! Brussel en Hollaback! Gent wel deel uit van de internationale Hollaback! beweging, maar werken we volledig onafhankelijk binnen onze lokale gemeenschappen. Meningen binnen deze internationale gemeenschap zijn dan ook heel divers en uiteenlopend. Bewegingen groeien net als er ruimte is om niet overeen te komen. De “10 uur in de straten van New York” video heeft dan ook een bewogen debat doen ontstaan binnen de ganse Hollaback! beweging.

1Hollaback! (in New York) publiceerde over hun rol in verband met deze video de volgende brief “A Letter to Our Supporters on the Recent Street Harassment Video”. In deze brief vermelden ze het volgende:

“We are using the door opened by this conversation to expose the harassment faced by women of color and LGBTQ folks that too often is ignored by the mainstream media. That’s why we’re using the money raised to create our own video series — with the first one currently under development and scheduled to release within the next two weeks.”

Hollaback! Brussel and Hollaback! Gent stellen het op prijs dat er een direct antwoord komt op de schadelijke en gevaarlijke mythe die de “10 uur in New York” video heeft aangewakkerd, en men pogingen onderneemt om andere stemmen en verhalen aan het debat toe te voegen. Echter, blijven we erg behoedzaam over het feit of deze nieuwe videoreeks effectief zal getuigen van een diverse, veelzijdige en kritische aanpak die een beweging tegen straatintimidatie nodig heeft, een beweging waarbij alle slachtoffers van straatintimidatie voelen dat hun ervaringen naar waarde worden geschat en een platform krijgen.

Wij willen hierbij nogmaals benadrukken dat we niet betrokken zijn bij de creatie van deze nieuwe videoreeks, noch hebben we controle over of inspraak in de inhoud ervan. Deze nieuwe video-reeks blijft een volledig onafhankelijk project en concept van Hollaback! (in New York).

2.  De coördinatrice Mel Keller van Hollaback! Baltimore schreef een krachtige brief over haar rol in de Hollaback! beweging als vrouw met een donkere huidskleur en met een gemengde etnisch-culturele achtergrond : “On Being a Woman of Color Leader in Hollaback & the Viral Video: A Note from Co-Director Mel Keller” .

3. Hollaback! Boston publiceerde ook het volgende statement: A Note From Hollaback! Boston About That Viral Video.

 

Bedankt voor jullie steun, beste suppor-s-t-ers. Zoals altijd: als er dingen zijn die we beter kunnen doen of juister kunnen verwoorden, laat het ons zeker weten. Feedback en kritiek dagen ons uit, maken ons nauwgezetter en inclusiever in wat we doen, en brengen ons een stap dichter in de buurt van veiligere, publieke ruimtes voor iedereen.

Jullie Hollaback! Brussel team: Ingrid, Quentin & Nina

Jullie Hollaback! Gent team: Eglantine, Jolien, Ilse & Aurore

Een DankU aan Joanna voor hulp bij de vertaling.

geen reacties
Verhalen

Laat je stem horen: Neem deel aan ons Internationaal Onderzoek naar Straatintimidatie!

Hollaback! is een internationale beweging die een halt toeroept aan straatintimidatie dankzij een netwerk van lokale activisten en vrijwilligers over de hele wereld (79 steden, 26 landen).

Hollaback! werkt op dit moment samen met de Cornell Universiteit in de VS en professor Beth Livingston om de ervaringen en impact van straatintimidatie te bestuderen op een internationale schaal. Hollaback!’s vele, lokale activisme-antennes, zoals Hollaback! Brussel en Hollaback! Gent maken deel uit van deze internationale samenwerking en distribueren nu dit onderzoek in hun gemeenschappen.

Wat gaan wij juist doen?

In oktober, lanceren we onze online enquêtes (zie linken hieronder) in allerlei landen, over 6 continenten, vertaald in verschillende talen.
De linken (zie hieronder) naar deze enquêtes zullen wereldwijd ge-tweet, ge-facebook-t en gemaild worden. Met de hoop gegevens te kunnen verzamelen omtrent straatintimidatie die erna gebruikt zullen worden om de gevolgen ervan beter te begrijpen binnen een internationale context.

Wat kan jij doen?

1. Vul de enquête in (zie onderstaande linken). We willen graag meer weten over jouw ervaringen, of je nu al straatintimidatie hebt meegemaakt of net niet. We willen jouw stem horen.

2. Deel de enquête met je vriend-inn-en en op sociale media. Stuur de link(en) naar anderen die wel of niet weet hebben van de problematiek of van de Hollaback! beweging. Hoe meer participanten – van alle genders en genderidentiteiten – hoe beter!

Wat kan je verwachten?

1. De enquête stelt je een aantal demografische vragen, vraagt je naar je ervaringen met straatintimidatie, hoe en of je ertegen reageert, maar ook een paar algemene vragen.

2. Het is volledig anoniem (en blijft anoniem).

3. Tegen begin 2015 zullen er samenvattingsverslagen en persberichten verschijnen.

We weten reeds dat statistisch onderzoek voor verandering kan zorgen – en we hopen dat we met dit onderzoek mensen kunnen informeren over wat straatintimidatie nu juist inhoudt, wat de effecten ervan zijn, en waar er steun te vinden is voor deze problematiek.
Maar we hebben hiervoor jullie hulp nodig. Dus vul de enquête vandaag nog in en verspreid/deel het rond!

Wat als je vragen hebt?

Je kan altijd het Hollaback! Gent team ([email protected]) contacteren, we staan je graag te woord!

Of als meer algemene info wenst over het onderzoek zelf, aarzel dan niet om Professor Beth Livingston van de Cornell Universiteit ([email protected]) te contacteren (in het Engels, indien mogelijk).

LINKEN:

België, Nederlands:

https://cornell.qualtrics.com/SE/?SID=SV_1ETiOng4dHGkVDf

België, Frans:

https://cornell.qualtrics.com/SE/?SID=SV_018CUKZ6imJX5it

België, Engels:

https://cornell.qualtrics.com/SE/?SID=SV_7aMzF6MYJCcSIJv

Verblijf je niet in België? Neem even een kijkje naar alle andere linken voor deze internationale enquête.

 

HEEL ERG BEDANKT voor je Hollaback! — Deze enquête invullen en verspreiden is een manier om te reageren tegen straatintimidatie!

In solidariteit,

Jullie Hollaback! Gent team

geen reacties
Acties, Blog

Armoede moe! 11 november 43ste Vrouwendag

 

Naar jaarlijkse gewoonte organiseert het Vrouwen Overleg Komitee op 11 november nationale Vrouwendag. Dit jaar staat armoede en de specifieke kwetsbaarheid van vrouwen centraal.

Lees hier meer over de visie en beleidseisen! Ook Hollaback! Gent en Brussel zullen aanwezig zijn op de standenmarkt.

Hopelijk tot dan!

NAT_VROUWENDAG-programma_flyer1

 

geen reacties
Verhalen

Romina: “Wat zit er onder dat pulleke van u, mag ik nekeer voelen.”

Die avond moesten we naar een trouwfeest. Ik bel even met het vriendje om af te spreken en beloof hem dat ik geld afhaal voor in “den envelop”. Als bij wonder sta ik op wandelafstand van de KBC geparkeerd, dus ik stap uit richting bank in gedachten verzonken over vanavond en dan plots: “HEEEEY!”. Dit is Eeklo, ik ken hier nog niemand dus ik denk: “Huh?” en draai me om. Vier mannen die mij net gekruist waren: “Heeey. Ja, GIJ!”, “Wat zit er onder dat pulleke van u, mag ik nekeer voelen”, ik negeer en stap verder onder geroep “Ey moete gij niet antwoorden. EY HEY EEEEY!!!!”. Sneller stappen en de bank in.

Het is middag en behoorlijk druk. Iedereen zag het, stopte even en ging dan door. Ook ik. Snel de bank in, want ik voelde mij gegeneerd. Eens ik terug de auto in zat, voelde ik me kwaad. Gegeneerd zijn hoeft helemaal niet, integendeel. Weer maar eens had ik dit laten gebeuren. Dit heeft een naam: ‘catcalling’, onze vriend Google weet daar meer over.

Manvolk overal, ik kan jullie wel hebben. Recht door zee, geen drama. Ja, er is wel wat goeds te vertellen over jullie, maar dit moet stoppen. Het kan gewoon niet dat jullie at random naar vrouwen roepen. Waarom eigenlijk? Voor uw ego? Voor uw vriendjes? Uit frustratie? Geen idee. Maar stop daarmee, want vrouwen verdienen beter dan een luide vleeskeuring door een bende idioten.

Ik sta achter je
7+

geen reacties
Verhalen

Eglantine: “Amaai, die rosse wil ik ook wel eens pakken”

Twee maand geleden ging ik voor de eerste keer op date met mijn lief. Het was een warme dag in juni en we hadden afgesproken om samen op een terrasje te gaan zitten. Het was heel erg gezellig met ons tweeën en de tijd ging snel vooruit.

Na toch al enkele glaasjes op te hebben, moest ik naar het toilet. Ik ging naar binnen waar een groep oudere mannen duidelijk te veel gedronken hadden en al een hele tijd zeer luid converseerden. Toen ik ze passeerde om naar het toilet te gaan, zei één van hen (over mij): “Amaai, die rosse wil ik ook wel eens pakken”.
Ik was vastberaden om mijn leuke avond niet te laten vergallen, dus stapte ik gewoon verder richting het toilet. De barman wierp mij wel nog een veelbetekenende blik toe waarmee hij wilde duidelijk maken dat het gedrag van zijn klanten hem ook stoorde.

Een beetje later, toen ik opnieuw samen met mijn date buiten zat te babbelen, kwam één van de luidruchtige mannen naar buiten. Hij was duidelijk behoorlijk zat. Eerst zei hij iets tegen mijn date, en daarna kwam hij erg dicht bij mij staan. Hij benaderde mijn gezicht met zijn hand en zei terwijl: “sorry, juffrouw, maar mag ik…” Ik duwde meteen zijn hand weg en zei kordaat “neen”. Ik wist niet wat hij van plan was, maar hij ging duidelijk mijn antwoord niet afwachten alvorens hij mij zou aanraken. Vandaar mijn kordate reactie. Hierop reageerde hij verontwaardigd: “maar ik wou alleen een assenkruisje maken op uw voorhoofd!”. Ik zei dat me dat niet kon schelen, dat ik gewoon wou dat hij mij niet zou aanraken. Toen zei hij: “ge gaat mij toch niet slaan?”. Ik zei dat ik hem helemaal niet ging slaan, zolang hij mij niet zou aanraken. Daarna zei hij dat hij maar eens naar huis zou gaan. Ik zei dat ik dacht dat dat geen slecht idee was.

Later vertelde de barman ons dat hij het luide cliënteel, waaronder de twee mannen die mij lastig vielen, had gevraagd om weg te gaan. Blijkbaar waren ze ook ruzie aan het maken binnen.

Ik moet zeggen; het maakte onze eerste date wel interessant. Ik heb namelijk Hollaback Gent mee opgericht en had hem al over Hollaback en straatintimidatie verteld, en ineens kregen we een live voorbeeld van ons gespreksonderwerp. Niet dat ik erop zat te wachten…

Ik sta achter je
19+

geen reacties
Verhalen

Jolien: “Eind juli fietste ik langs de Verlorenkost richting Blandijn wanneer uit een passerende auto “Move it, bitch!” geroepen werd.”

Eind juli fietste ik langs de Verlorenkost richting Blandijn wanneer uit een passerende auto “Move it, bitch!” geroepen werd. Puffend en in shock stak ik mijn middelvinger in de lucht.

Vaak ben ik verbluft door de situatie zodat ik meestal niet reageer, maar deze keer had ik ‘geluk’. Ze stonden voor een rood licht, waarop ik in hun open raam ben beginnen roepen dat zulk gedrag allesbehalve respectvol is. Zei een van hen nog doodleuk: “Je zag er zo vermoeid uit op je fiets.” Waarop ik nog een laatste maal tierde dat “Move it, bitch” niet aanmoedigend is en “Echt niet gepast! Echt niet!”.

Als ik eraan terug denk, borrelt de woede weer op, wat bezielt hen toch?!

Ik sta achter je
12+

geen reacties
Verhalen

Tuulikki: “Het maakt me ongerust over de toekomst”

Ik maak mij zorgen over het sexisme dat in het straatbeeld opkomt. Zelf krijg ik er nu pas ‘last’ van, en ik ben ondertussen de veertig voorbij. Dus ik zie een verandering met vroeger, toen het me niet echt vaak overkwam.
Zo maak ik het vaak mee, en vrouwen rondom mij eveneens, dat jongere en oudere mannen in het voorbijgaan commentaren geven, in een vreemde taal, die klinken als een scheldwoord. Een vriendin had de moed om van haar fiets te stappen en te vragen wat die commentaren betekenden. De man in kwestie zei dan dat het een compliment was voor haar schoonheid… al interpreteerde zij het zelf aanvankelijk als was ze een hoer.
Het is ook zo dat “vriendelijke complimenten” worden gegeven als ‘beautiful’ met daarbij horende specifieke blik. Niet echt leuk al denken sommige mannen zelf blijkbaar dat het wel ok is om vrouwen op die manier luidop te beoordelen op hun uiterlijk.
Omdat mijn 18-jarige dochter hier heel laconiek over doet en excuses zoekt voor de mannen die zich hieraan schuldig maken -“ze weten niet beter, ze hebben niet geleerd om met vrijgevochten vrouwen om te gaan”- heb ik het gevoel dat ik ook voor haar moet opkomen. Het maakt me ongerust over de toekomst omdat zij deze -in mijn ogen nieuwe- trend tolereert.

Ik sta achter je
23+

geen reacties
Acties, Blog

Hollaback!Gent en KASK studente palmen Gentse straatbeeld in

31 maart 2014, GENT – Op 30 maart start de Internationale Week tegen Straatintimidatie opnieuw. Tot 5 april zullen mensen wereldwijd op straat komen, workshops houden en chalk walks organiseren tegen straatintimidatie. “Dit jaar palmen we het straatbeeld letterlijk in. Samen met Lynn Devos, een masterstudente aan het KASK, hebben we verschillende beelden uitgewerkt die straatintimidatie onder de aandacht moeten brengen, ” zegt Jolien Voorspoels van Hollaback! Gent.

“Via mijn grafische vormgeving wil ik voorbijgangers aanzetten tot nadenken en vragen stellen over het dagelijkse fenomeen dat straatintimidatie nog steeds is,” aldus Lynn Devos. Hollaback! Gent en Lynn Devos richten zich vooral op de Gentse studenten en hun ervaringen in het dagelijkse en nachtelijke studentenleven. Daarom zal je de komende week op drie strategische plaatsen de banners ontdekken: aan het Ufo van de UGent, bij het KASK-gebouw in de Hoogpoort en aan het Geuzenhuis.

“We willen niet met de zoveelste tips afkomen over wat jij moet doen om intimidatie te vermijden. Integendeel, we willen een debat starten over consent – toestemming – en een bewustzijn rond basisrespect creëren,” stelt Jolien Voorspoels. “Nog al te vaak blijven mensen vastzitten in mythes als ‘zwijgen is toestemmen’ of ‘een neen is eigenlijk een ja’. Terwijl een simpele vraag een uiting van respect is.” Lynn Devos vult aan: “Ook omstaanders worden aangesproken. Een klein gebaar tegen de dader kan namelijk een groot verschil maken bij  straatintimidatie. Het is dan ook de verantwoordelijkheid van ons allemaal om een einde te maken aan straatintimidatie. Blijf dus niet stil als je iets ziet gebeuren, maar onderneem actie!”

Deze campagne gaat ook online verder: meer informatie is beschikbaar op de website gent.ihollaback.org en de facebookpagina van “Tied Up In Stereotypes”.

Over Hollaback!

Hollaback (ihollaback.org) is een wereldwijde beweging die een einde wil maken aan straatintimidatie door middel van haar wereldwijde netwerk van lokale activisten. We werken samen om straatintimidatie beter te begrijpen, om het publieke debat aan te wakkeren en om nieuwe strategieën te ontwikkelen die gelijke toegang tot de publieke ruimte verzekeren.

Lees hier meer over IWASH

Banner met thema tussenbeidekomen

Banner 1 met als thema tussenbeidekomen hangt aan het UFO in de Sint-Pietersnieuwstraat

Banner thema tussenkomen

Banner 1 met als thema tussenbeidekomen hangt aan het UFO in de Sint-Pietersnieuwstraat

één reactie

Bekijk het archief

Powered by WordPress